We hebben een nieuw huis

Vandaag hebben het huurcontract van ons nieuwe huis getekend. Per 15 juli gaan we wonen op:

1011 244th Ct SE, Sammamish, WA 98075

http://binged.it/12cTVyU

image

image

Het huis is 2700sqft en heeft een garage voor 3 autos. Fijne tuin op het zuiden. 3 slaapkamers en 2.5 badkamer. (wc beneden en 2 badkamers boven). Zodra we de sleutel hebben zullen we wat fotos maken. Er staan wat fotos op Zillow maar die zijn niet heel erg duidelijk. http://www.zillow.com/homedetails/1011-244th-Ct-SE-Sammamish-WA-98075/61767923_zpid/

Zoals je op de fotos kunt zien hebben we een kleine oprit. Er is een speeltuintje vlakbij voor Lisa om te spelen. Dus voldoet eigenlijk aan al onze eisen 🙂

Voor de hond hebben we een $300 non refundable deposit gedaan. Bij het tekenen 1 maand huur als deposit (met een cheque betaald). Dat geld krijgen we weer terug als we het huis verlaten (zonder schade etc)

We zijn blij dat we nu eindelijk weten waar we terecht komen. De school van Lisa is nu ook bekend. (een hele goede elementary vlak in de buurt)

TechEd 2013 Madrid

Morgen vlieg ik voor een week naar Madrid om te presenteren op 1 van onze conferenties genaamd TechEd.

logo_eu[1]

Ik vlieg over Amsterdam (met wel 1 uur overstap tijd). Ik heb nog gekeken of ik op de terugweg een dag langer in Amsterdam kon blijven. Maar dat was $600 dollar duurder. Dat vond ik het nou ook weer niet waard (na pas 3 weken uit NL weg te zijn) dus dat gebeurd vast wel in de toekomst.

Ik ben dus een week in dezelfde tijdszone als jullie. Dan wordt tussendoor weer even bellen een stuk makkelijker. Lisa was wel een beetje boos en verdrietig dat ik wegging, maar het was maar 8 nachtjes dus dat viel ook wel weer mee.

Dinsdag presenteer ik mijn sessie (een introductie over Windows Phone development). De rest van de week sta ik op de Windows Phone booth en geef ik regelmatig korte presentaties in het theater wat we daar hebben. Mijn manager Emilio geeft vrijdag een presentatie. Hij vroeg feedback op zijn powerpoint, die heb ik gegegeven met als gevolg dat ik nu zijn presentatie mag maken en de demo’s tijdens zijn sessie mag verzorgen 🙂 (lesje geleerd, geen commentaar op de sessie van je manager want dan krijg je het extra druk :))

Op naar Spanje. Ik moest van Lisa nog even langs bij het pietenhuis…..

Werken in Amerika

Over dit onderwerp zal ik in de toekomst nog wel wat meer schrijven. Er is genoeg te melden over de verschillen tussen NL en de US met werken maar ook werken in Corp versus de Sub in NL.

Vandaag heb ik mijn MS awards in mijn kantoor neergezet. Deze hebben we op advies van andere NL collega’s die al in de US werken mee laten shippen met de luchtvracht.

WP_20130621_003

Eigenlijk was het advies om ze met de koffers tijdens de vlucht mee te nemen. Dat vond ik wat overdreven.

De reden waarom? In de US is de hierarchy nogal belangrijk. Men kijkt letterlijk bij emails van wie ze zijn en welk level die persoon heeft. Het gebeurd dus bij bepaalde mensen dat ze niet eens reageren omdat je geen ‘director’ maar een Senior level hebt en dus blijkbaar de moeite niet waard bent om te reageren. Niet iedereen doet dat, maar genoeg wel en daarom is het handig om er rekening mee te houden.

Hetzelfde geldt dus ook voor je kantoor. Iemand die langer in dienst is (en dus eventueel meer senior) heeft een kantoor met een raam. Als je geen kantoor met een raam hebt ben je dus minder belangrijk. Nu kan het zo zijn, zoals in mijn geval, dat je door een overplaatsing wel recht op een kantoor met raam hebt maar dat er geen beschikbaar is (tot er weer eens wordt verhuisd, wat bij de phone groep ongeveer 1x per jaar gebeurd).

De awards die je bij MS krijgt (bij elke 5 jaar in dienst) helpen dan weer om je bezoekers in je kantoor aan te tonen dat je toch echt al wel wat ervaring hebt bij MS. Dus MS awards, golden circle awards, patent cubes, vaantjes van de wandelvierdaagse, kampioen karten bij je teamuitje, sub of the year award. Allemaal belangrijk.

Tsja….. raar volk die amerikanen 🙂

Lekker weekendje

Tsja, we zijn alweer 2 weken in de US met het hele gezin. De tijd vliegt voorbij. Ik ben door de week druk met werk. Sandra en Lisa met boodschappen, huizen kijken. Buurt ontdekken en naar de speeltuinen toe.

Via de Smith Brothers (onze melkboer, San plaats straks wat fotos) hebben we lekkere pindakaas gevonden. (en mijn collega Andreas brengt morgen Calve Pindakaas mee :))

 

WP_20130615_001

Lisa vindt de supermarkt ook erg leuk. De groenteafdeling is super.

WP_20130615_002

Voor vaderdag hadden we donuts (met hagelslag!) als ontbijt

WP_20130616_002

Zondag zijn we even in downtown Seattle geweest. Bij de speelgoedwinkel waar Lisa niet weg te slaan was bij de treintjes.

WP_20130616_006

Daarna bij Nordstrom geweest. Ze hadden daar een mooi aquarium vond Lisa.

 WP_20130616_008

En Lisa wilde persee op de foto met de hele mooie paspop.

 WP_20130616_009

Aan het einde van de middag hadden we met Arno, Kristel en de kids afgesproken om wat te gaan eten in de Redwood brewery. Erg gezellig.

 

Lisa vermaakt zich prima. Ze is wel verlegen maar af en toe begint ze toch uit haarzelf Engels te praten. “What’s your name? My name is Lisa” etc. Milk van de Milkman. Pink = roze etc. Gaat prima.

Toch mist ze NL wel hoor. Dan is haar hoofd even verdrietig omdat ze de familie zo mist. Gelukkig Skypt ze veel met mijn zusje.

WP_20130608_002 WP_20130608_001

Ze ging zelfs naar haar kamer met de deur dicht omdat ze even alleen wilde skypen met mijn zusje, ze is dan zo een uur zoet. Loopt ze met de Surface rond in het huis om alles te laten zien (handig dat je de camera van voor en achter kunt switchen) zet ze de surface even neer om te laten zien hoe ze op de trampoline kan springen etc.

I’m an alien

I’m a legal alien, I’m a dutch girl in Seattle.
Afgelopen vrijdag was ik 10 dagen in de VS en stond ik samen met Lisa ‘s ochtends om half 9 in de rij voor het kantoor van de Social Security Administration om mijn social security number aan te vragen. Hoewel het kantoor pas om 9 uur open ging, waren wij nog niet eens de eersten in de rij. Toen de deur open ging, waren we dan ook gelukkig snel aan de beurt. Je moet een aanvraagformulier invullen met al je gegevens, waaronder je verblijfstatus, in mijn geval: legal alien. Verder had ik braaf mijn paspoort en I-94 formulier meegenomen, zoals mij was verteld. Helaas bleek al heel snel dat ik ook een uittreksel van de huwelijksakte mee had moeten brengen en die had ik dus niet. Gelukkig bood de mevrouw die mij hielp aan om mij als eerste te helpen wanneer ik terugkwam met de akte.

Omdat ik nu toch in de buurt van de autorijschool was, ben ik daar eerst maar even langs gegaan om mijn theorie te doen. Dat was zo gebeurd, een kwartiertje later stonden we weer buiten, m’n examen gehaald met 1 foutje (je mocht er max. 5 fout hebben, helaas was dit de pen en papier versie dus ik kon geen vragen overslaan) en een afspraak om af te rijden op woensdag 19 juni.

Goed, terug naar huis voor de huwelijksakte en toen weer terug naar het kantoor in Bellevue. Gelukkig hoefden we dus niet weer in de rij te staan, want het was best wel druk. De mevrouw typte mijn gegevens over, vroeg me 2x of ik alles juist had ingevuld en begreep dat het strafbaar is om de boel niet naar waarheid in te vullen, gaf me een bewijsje mee en de mededeling dat ik het nummer binnen 10 dagen thuisgestuurd zou krijgen. Zo, ook weer geregeld.

the american way of life

Nou, en dan woon je ineens in Amerika. Meteen bij aankomst thuis bleek er in de garage een verrassing te staan, een mooie witte Volvo xc 90.

WP_20130515_008_thumb.jpg

De eerste aanpassing aan het leven in Amerika. In Nederland vinden we dit een grote auto, hier is het maar een middelmaatje. Die kleine auto voor je bij het stoplicht blijkt bij nadere bestudering een BMW 3 serie te zijn.

De Volvo is een aanpassing waar ik prima aan kan wennen, de stofzuiger uit de jaren 50 is een ander verhaal. Op het parket in de keuken en de hal gaat het nog wel, maar op de vloerbedekking is het drama. Je kunt de zuigkracht niet regelen, met als gevolg dat het ding zich volledig vastzuigt in het tapijt. Daardoor valt het apparaat niet vooruit te duwen. Enige oplossing is achteruit lopen met tot gevolg dat het snoer in de weg ligt. Het snoer optillen werkt maar tot een meter of 2 vanaf het stopcontact aangezien het snoer bijzonder kort is. Ook is het me nog niet helemaal duidelijk hoe ze het huis zuigen met zo’n stofzuiger, onder de bank lukt zeker niet, maar ook onder de tafel stofzuigen is niet mogelijk zonder een complete verbouwing. Oh, wat ben ik blij dat onze stofzuiger ook 60 hertz aan bleek te kunnen.

Het volgende drama is de wasmachine. Bovenladers zijn hier erg populair en ook hier staat er een. In tegenstelling tot in NL komt hier direct warm water in de machine. Aangezien het water niet warmer is dan zo’n 40/45 graden kun je dus geen hete was draaien. Ook zijn de wasprogramma’s bijzonder kort. Ik geloof dat de langste iets van 20 minuten duurt, gevolg: vieze was moet je minstens 2 keer wassen en dan maar hopen dat het überhaupt schoon wordt :).

Ook in het verkeer is het hier even wennen. Alles gaat op z’n dooie akkertje, niemand lijkt haast te hebben.  Op zoek naar een woning die ik wilde bekijken reed ik een stuk langzamer dan de toegestane snelheid, maar niemand die daar een probleem van maakt. Een enkeling gaat om je heen, maar de meeste mensen blijven rustig achter je rijden. Wat hier ook even wennen is, is het feit dat de rechterbaan zomaar ineens kan veranderen in een baan die alleen maar rechtsaf mag. Dan moet je dus plotseling naar de linkerbaan en dat was in het begin een hele uitdaging. Knipperlichten snappen ze niet, ze laten je er gewoon niet tussen. Wat ze hier doen is een flinke ruk aan het stuur geven alsof je naar links gaat, zodat degene die op de linkerbaan rijdt zich rot schrikt en op de rem trapt en je dan je auto er tussen kunt gooien.

Wat hier heel fijn is, is de behulpzaamheid van mensen. Ik stond in de supermarkt te zoeken naar vlees voor de barbecue toen een medewerkster van de winkel vroeg of ze me kon helpen. Nou, ja graag. Ze liet me vlees zien dat volgens haar erg lekker was voor de barbecue, wees me erop dat het 2 voor de prijs van 1 was (scheelde maar liefst het luttele bedrag van ruim 30 dollar!) en vroeg me of ik het ook in stukjes gesneden wilde hebben. Nou, dat wilde ik wel, scheelt mij weer snijden. Dacht ik. Bij thuiskomst blijken de “stukjes” zo groot te zijn dat ik ze allemaal zelf nog in drieen heb gesneden en toen waren het nog steeds ruime stukken. Ook de sateprikkers waren iets groter dan ik gewend was, namelijk bijna 30 cm lang.
Blijft nog even wennen hier :).

papa heeft ook een auto gekocht

Sandra had al een auto en ik reed ondertussen nog in de huur auto die door MS beschikbaar was gesteld. Een Toyota Corolla. Ik vond het helemaal niets dus meer druk voor mij om naar een auto te zoeken voor mijzelf. Optimist die ik ben wilde ik wel graag een cabrio. San had in NL natuurlijk de Mini Cabrio en dat was eigenlijk wel heel erg leuk op de dagen dat het mooi weer was. Nu denkt men dat het in Seattle alleen maar regent maar de zomers zijn hier best goed. Deze week zie je dan ook veel convertables de weg op gaan.

Na veel rondkijken op cars.com en ebay.com/motors is het gelukt om een auto te vinden. Heb een proefrit gemaakt en na wat onderhandelen een aardige prijs bedongen. Geen idee of ik nu teveel of te weinig heb betaald. Ik heb een 2005 Mercedes CLK500 convertible gekocht voor 17.500 dollar (dat is incl tax en alle fees die je moet betalen, de prijzen online zijn altijd zonder). Dus een kleine 14.000 euro. Deze keer heb ik de auto cash betaald. Naar de bank gegaan voor een ‘cashiers check’ en deze overhandigd aan de auto dealer en ik kreeg de auto mee.

WP_20130607_004

Het is dus een 5 liter (!!) V8 geworden met 302PK (San is blij want zij heeft 311 PK Sad smile) Er zit een navigatiesysteem op. Electrische stoelen met geheugen. Verwarmde voorstoelen. Garagedoor opener aan de spiegel etc. Dus best luxe.

Niet echt een musthave zo’n auto maar echt een ‘want’ have…

[print_gllr id=5631]

Inpakken en wegwezen

Emigreren naar de US via Microsoft heeft het voordeel dat een verhuisbedrijf de hele verhuizing regelt. Uiteraard zijn er weer verschillende personen betrokken, maar uiteindelijk is er een bedrijf in NL die de fysieke verhuizing doet. Een week of wat terug is er iemand langs geweest die de inventaris doet en inschat hoeveel ruimte in de container nodig is. Daarnaast krijg je ook tips wat wel en niet te verhuizen. Ze willen geen vloeistoffen en etenswaren meenemen. Maar ook de barometer die San en ik voor ons trouwen hebben gekregen mocht niet mee (ivm kwik). Regels van de US. De inschatting was dat we een 40” container nodig hadden (zo’n 14 meter) en dat men 2 dagen nodig had om in te pakken. De 3e dag wordt gebruikt om de container in te laden.

Naast de container hadden we ook nog recht op een stuk luchtvracht. We hadden gerekend op 1 kubieke meter maar het was zelfs 2.8. Daar past best veel in. Het voordeel van luchtvracht is dat het er na zo’n 3 weken al is. De container doet er zo’n 8 weken over. Dus je kunt daar mooi spul instoppen die je graag wat eerder wilt hebben maar niet in de koffers past voor in het vliegtuig. Uiteraard hebben we bij de meiden in de US geinformeerd wat we mee moeten nemen. We hebben daar dus de fiets van Lisa, mijn golfset, wat keukenspul, speelgoed van Lisa, kussen van Sandra, kraalspul van Sandra etc ingestopt. Omdat we zoveel ruimte hadden heb ik zelfs de BBQ erin gestopt (toch wel essentieel hier in Seattle met het mooie weer).

Voor de inpakkers en verhuizers kwamen hebben San en ik in huis echt veel opgeruimd. Ben wel 15 keer bij het grofvuil geweest. De zolder stond helemaal vol met oude zooi die we toch niet meer nodig hebben. Ook hebben we veel apparatuur weggegeven. Alles met een motor is eigenlijk niet bruikbaar. De wasmachine zou nog wel met een 110V/220V converter kunnen maar de 50Hz vs 60Hz zorgt ervoor dat ze kapot gaan. Gelukkig konden we een hoop mensen blij maken met de wasmachine, droger, hogedrukspuit, boormachine, koffiezet apparaat, haardroger, strijkijzer, boorhamer, halogeenlampen etc. Dat is dus allemaal spul wat je niet mee kunt nemen en we in de US dus opnieuw moeten kopen.

Uiteindelijk kwamen maandag de mannen om te beginnen met inpakken.

WP_20130527_001

Omdat de spullen in een container gaan en het nogal wild kan zijn op zee moet het extra goed ingepakt worden. Gelukkig zijn de mannen voorzien van speciale dozen en inpakfolie.

DSC_0233DSC_0243DSC_0242

Er zijn voor bijvoorbeeld de TV’s en de klok speciale houten kratten op maat gemaakt.

DSC_0249

Alle spullen werden ook uit elkaar gehaald. Alle schroefjes etc worden in een speciale doos gedaan. Heel vervelend als deze kwijt raakt.

WP_20130527_003

Als alles is ingepakt wordt alles gestickerd en genummerd. Er wordt een inventarislijst gemaakt met alle nummers erop. Deze moest ik ook tekenen op de woensdag nadat alles in de container was geplaatst. 213 dozen in totaal en 13 dozen voor de luchtvracht.

DSC_0247

Op dinsdag was alles ingepakt en klaar om in de container gestopt te worden.

DSC_0240DSC_0245DSC_0246DSC_0248WP_20130529_001 (1)WP_20130529_002

De mannen waren wel zo slim om het koffiezet apparaat echt als laatste in te pakken zodat ze gedurende de dag nog wat te drinken kregen. Ook de eettafel en 2 stoelen werden nog niet ingepakt zodat Sandra en ik daar gewoon nog konden zitten met ons laptopje. Er werd van alles aan gedaan om het zo relaxed mogelijk te maken. We kregen de complimenten dat we het zo goed hadden voorbereid en alles goed hadden gesorteerd. Alle luchtvracht spullen stonden in 1 hoek. De spullen die niet mee hoefden hadden een rode sticker gekregen. Ze dachten eerst dat we al heel vaak waren verhuisd Smile

Op woensdag ochtend kwam de container wagen de straat ingereden.

WP_20130529_004

Daar werden al onze spullen ingeladen. Als laatste de matrassen en daarna houten balken om de boel vast te zetten. De container was ‘s morgens gecontroleerd of deze wel waterdicht was etc.

DSC_0252DSC_0253WP_20130529_008WP_20130529_009

Na het sluiten van de container gaat er een zegel op.

WP_20130529_010

En dan is na 3 dagen je huis helemaal leeg.

WP_20130529_011WP_20130530_011

Heb de vloer nog even in de natuursteen was gezet op donderdag. Ziet het er toch weer strak uit voor de volgende bewoner.

De spullen zijn nu onderweg. Via internet kun je de container volgen. Deze gaat via Rotterdam een aantal havens via het panama kanaal naar Auckland waarna de container via de trein naar Seattle wordt gebracht. We wachten met spanning af. Dit is de link naar een interactieve kaart.

image

Nieuwe auto voor Sandra

Sommige wisten het al maar voordat ik vanuit de US weer terugvloog naar Nederland heb ik stiekum voor Sandra een auto gekocht en klaar gezet in de garage als verrassing voor haar Smile

Het is een witte Volvo XC90 uit 2009 geworden. Heeft een 4.4 Liter V8 motor met 311 PK. 4 wiel aangedreven (handig voor in de winter) en een typische boodschappen auto voor de Nederlandse dames hier.

Er zijn 7 zitplaatsen, de achterste 2 plekken kun je platgooien zodat je veel kofferbak ruimte hebt (handig voor bij het skieen). Navigatie systeem, stoelverwarming, open dak, blinde hoek detectie systeem, 2 tv schermpjes met DVD speler achterin voor Lisa. Zelfs 2 draadloze koptelefoons. Stoelen met geheugen. Achteruitrij camera. Dus best een hele luxe auto.

WP_20130515_007WP_20130515_008

De prijzen van auto’s zijn hier toch wel wat normaler dan in NL. We hadden wat geld gekregen voor de auto van MS en het bedrag wat we nog vingen voor de Mini in NL bij elkaar kon ik deze auto van kopen.

Dit was de reactie van Sandra toen ze de deur van de garage zag open gaan Smile

 

[print_gllr id=4791]