About Sandra Hoekstra

Posts by Sandra Hoekstra:

Rijbewijs

Zoals eerder gemeld, moest ik op 19 juni afrijden. Samen met Lisa ben ik ‘s ochtends die kant opgereden. Ook wel raar, met je eigen auto naar je examen rijden J . Nadat ik me gemeld had, moest ik nog even wachten tot de examinator weer terug was. Om 11.00 uur was ik aan de beurt, na een paar formaliteiten konden we gaan. Hij vroeg of Lisa daar zou blijven, waarop ik hem vertelde dat ik haar mee wilde nemen, omdat ze helemaal geen Engels spreekt. Nou, dat was lastig, want behalve de examinator mag er niemand mee. Dus hij overleggen met iemand achter de balie, moeilijk, moeilijk…… Nou, hoe oud Lisa dan was. Oh, 5 jaar oud, dan zal ze het niet voorzeggen. Ik weet dat Lisa groot is voor haar leeftijd, maar dit vond ik toch wel belachelijk, zo groot is ze nou ook weer niet. Maar goed, ze mocht dus toch mee. Ik had haar gezegd dat ze tijdens het afrijden niet mocht praten en ze heeft ook de hele rit keurig haar mond gehouden. Heel knap van haar.

Mij was al verteld dat het niet zoveel voorstelde, maar als rechtgeaarde zenuwpees met enige mate van faalangst was ik toch wel zenuwachtig. Maar inderdaad, het stelt echt niet zoveel voor. Je rijdt ongeveer een kwartiertje, je komt de snelweg niet eens op. Veel knipperen en overdreven kijken (hoewel ik dat aan het eind dus vergat en daar kreeg de opmerking over kreeg dat ik niet goed gekeken had) werken goed J. Ik moest op een heuvel parkeren alsof ik de auto daar de nacht zou laten staan, even goed nadenken hoe de wielen ook al weer moesten staan, ben ik natuurlijk niet gewend vanuit ons heerlijk platte landje. Fileparkeren, dat had ik nog niet gedaan met dat bakbeest en ik geloof niet dat ik in Nederland daarvoor geslaagd zou zijn, het verdiende zeker geen schoonheidsprijs, maar naar Amerikaanse maatstaven was het kennelijk goed genoeg, want ik kreeg er geen opmerking over. Vervolgens moest ik achteruit de bocht omrijden en geloof me, dat valt nog niet mee met zo’n bakbeest met achteruitrijdcamera J . En na deze zware rit keerden we weer terug naar de rijschool waar ik de verlossende woorden “you passed” te horen kreeg. Ik moest wat eerder stoppen bij stopborden (die lijnen staan meestal precies zo dat je vanaf daar totaal geen zicht hebt en bij een kruispunt stond ik heel Nederlands op rechts te wachten, terwijl hier de eerste die aankomt ook als eerste weer weg mag. Maar ja, who cares, ik heb het! Later op het papier zag ik dat ik een score van 92% had, works for me. Helaas kon ik m’n rijbewijs nog niet meteen ophalen, omdat ik m’n social security number nog niet binnen had. Sinds afgelopen vrijdag heb ik een een tijdelijk vodje rijbewijs in afwachting van het origineel dat wordt toegestuurd (inmiddels ben ik al weer een paar weken in het bezit van m’n echte rijbewijs, had een beetje moeite met het posten van het blog J).

Voor iedereen die het moeilijk heeft

Op het moment zijn er in onze omgeving best wel wat mensen die een moeilijke periode doormaken. Vanavond moest ik ineens denken aan een gedicht dat ik nu ongeveer een jaar geleden heb geschreven, denkend aan mijn eigen moeilijke periode(s). Ik heb het gedicht destijds voorgelezen op de nlp training die ik toen volgde. Een hele overwinning voor mezelf. En nu vroeg ik me af of ik dit niet gewoon moest delen. Al is er maar een persoon die er troost uit kan putten, dan is het meer dan de moeite waard. Ik wil op deze manier in elk geval aan alle mensen die het nodig hebben, laten weten dat ik aan hen denk en met hen meeleef.

Eenzaam
staat het riet tussen de verlaten velden.
Vechtend
tegen de harde wind en de bittere kou.
Het hoofd gebogen
in de hoop de wind te trotseren.
Diep gebogen
maar niet gebroken.

Tot op een dag
de wind gaat liggen en de zon gaat schijnen.
En het riet
zich opricht, trots en fier.
Klaar
om tot volle wasdom te komen.

X Sandra

I’m an alien

I’m a legal alien, I’m a dutch girl in Seattle.
Afgelopen vrijdag was ik 10 dagen in de VS en stond ik samen met Lisa ‘s ochtends om half 9 in de rij voor het kantoor van de Social Security Administration om mijn social security number aan te vragen. Hoewel het kantoor pas om 9 uur open ging, waren wij nog niet eens de eersten in de rij. Toen de deur open ging, waren we dan ook gelukkig snel aan de beurt. Je moet een aanvraagformulier invullen met al je gegevens, waaronder je verblijfstatus, in mijn geval: legal alien. Verder had ik braaf mijn paspoort en I-94 formulier meegenomen, zoals mij was verteld. Helaas bleek al heel snel dat ik ook een uittreksel van de huwelijksakte mee had moeten brengen en die had ik dus niet. Gelukkig bood de mevrouw die mij hielp aan om mij als eerste te helpen wanneer ik terugkwam met de akte.

Omdat ik nu toch in de buurt van de autorijschool was, ben ik daar eerst maar even langs gegaan om mijn theorie te doen. Dat was zo gebeurd, een kwartiertje later stonden we weer buiten, m’n examen gehaald met 1 foutje (je mocht er max. 5 fout hebben, helaas was dit de pen en papier versie dus ik kon geen vragen overslaan) en een afspraak om af te rijden op woensdag 19 juni.

Goed, terug naar huis voor de huwelijksakte en toen weer terug naar het kantoor in Bellevue. Gelukkig hoefden we dus niet weer in de rij te staan, want het was best wel druk. De mevrouw typte mijn gegevens over, vroeg me 2x of ik alles juist had ingevuld en begreep dat het strafbaar is om de boel niet naar waarheid in te vullen, gaf me een bewijsje mee en de mededeling dat ik het nummer binnen 10 dagen thuisgestuurd zou krijgen. Zo, ook weer geregeld.

the american way of life

Nou, en dan woon je ineens in Amerika. Meteen bij aankomst thuis bleek er in de garage een verrassing te staan, een mooie witte Volvo xc 90.

WP_20130515_008_thumb.jpg

De eerste aanpassing aan het leven in Amerika. In Nederland vinden we dit een grote auto, hier is het maar een middelmaatje. Die kleine auto voor je bij het stoplicht blijkt bij nadere bestudering een BMW 3 serie te zijn.

De Volvo is een aanpassing waar ik prima aan kan wennen, de stofzuiger uit de jaren 50 is een ander verhaal. Op het parket in de keuken en de hal gaat het nog wel, maar op de vloerbedekking is het drama. Je kunt de zuigkracht niet regelen, met als gevolg dat het ding zich volledig vastzuigt in het tapijt. Daardoor valt het apparaat niet vooruit te duwen. Enige oplossing is achteruit lopen met tot gevolg dat het snoer in de weg ligt. Het snoer optillen werkt maar tot een meter of 2 vanaf het stopcontact aangezien het snoer bijzonder kort is. Ook is het me nog niet helemaal duidelijk hoe ze het huis zuigen met zo’n stofzuiger, onder de bank lukt zeker niet, maar ook onder de tafel stofzuigen is niet mogelijk zonder een complete verbouwing. Oh, wat ben ik blij dat onze stofzuiger ook 60 hertz aan bleek te kunnen.

Het volgende drama is de wasmachine. Bovenladers zijn hier erg populair en ook hier staat er een. In tegenstelling tot in NL komt hier direct warm water in de machine. Aangezien het water niet warmer is dan zo’n 40/45 graden kun je dus geen hete was draaien. Ook zijn de wasprogramma’s bijzonder kort. Ik geloof dat de langste iets van 20 minuten duurt, gevolg: vieze was moet je minstens 2 keer wassen en dan maar hopen dat het überhaupt schoon wordt :).

Ook in het verkeer is het hier even wennen. Alles gaat op z’n dooie akkertje, niemand lijkt haast te hebben.  Op zoek naar een woning die ik wilde bekijken reed ik een stuk langzamer dan de toegestane snelheid, maar niemand die daar een probleem van maakt. Een enkeling gaat om je heen, maar de meeste mensen blijven rustig achter je rijden. Wat hier ook even wennen is, is het feit dat de rechterbaan zomaar ineens kan veranderen in een baan die alleen maar rechtsaf mag. Dan moet je dus plotseling naar de linkerbaan en dat was in het begin een hele uitdaging. Knipperlichten snappen ze niet, ze laten je er gewoon niet tussen. Wat ze hier doen is een flinke ruk aan het stuur geven alsof je naar links gaat, zodat degene die op de linkerbaan rijdt zich rot schrikt en op de rem trapt en je dan je auto er tussen kunt gooien.

Wat hier heel fijn is, is de behulpzaamheid van mensen. Ik stond in de supermarkt te zoeken naar vlees voor de barbecue toen een medewerkster van de winkel vroeg of ze me kon helpen. Nou, ja graag. Ze liet me vlees zien dat volgens haar erg lekker was voor de barbecue, wees me erop dat het 2 voor de prijs van 1 was (scheelde maar liefst het luttele bedrag van ruim 30 dollar!) en vroeg me of ik het ook in stukjes gesneden wilde hebben. Nou, dat wilde ik wel, scheelt mij weer snijden. Dacht ik. Bij thuiskomst blijken de “stukjes” zo groot te zijn dat ik ze allemaal zelf nog in drieen heb gesneden en toen waren het nog steeds ruime stukken. Ook de sateprikkers waren iets groter dan ik gewend was, namelijk bijna 30 cm lang.
Blijft nog even wennen hier :).

In minimoriam

Het afscheid nemen is begonnen. Afgelopen donderdag na een gezellig etentje met een vriendin begon het dan eindelijk voor het eerst een beetje tot me door te dringen: ik neem afscheid, ik ga een hele hoop mensen (voorlopig) niet meer (in levenden lijve) zien, slik….

Vandaag was opnieuw een dag die in het teken van afscheid stond. Niet alleen vond vanmiddag onze uitzwaaiborrel plaats, waar de eerste traantjes al hevig zijn weggepinkt, ook heb ik vandaag afscheid genomen van mijn geliefde autootje, snik…

Mijn broertje heeft mijn mooie mini verpatst, een lucratief dagje noemde hij het :S Ik zag alleen maar verlies, zowel financieel als emotioneel ;( Dus daarom in minimoriam, ter herinnering aan mijn mooie mini J

WP_20130525_004

Opruiming in huize Hoekstra

Het heeft even geduurd, maar onderhand zijn in de meeste klussen in en om het huis klaar. Verder zijn de meeste abonnementen e.d. nu opgezegd en heb ik een inventarisatie gemaakt van onze spullen (i.v.m. de verzekering). Onderhand kunnen we aardig afstrepen op ons to-do lijstje. Gelukkig maar, want in het begin kwam er meer bij dan er afgestreept werd. Ik ben nu vooral spullen aan het uitzoeken, wat kan weg en wat mag mee de oceaan over. Daarbij kwam ik ook nog wat sieraden tegen die ik de afgelopen jaren heb gemaakt. Nu ik toch aan het opruimen ben, heb ik besloten om te kijken of ik nog wat sieraden aan een goed, nieuw onderkomen kan helpen, daarom mogen ze voor een zacht prijsje weg. Alle sieraden zijn gemaakt van mooie materialen zoals edelstenen, echt zilver en zoetwaterpareltjes. De foto’s zijn helaas niet van al te goede kwaliteit, omdat ik momenteel alleen mijn mobiel ter beschikking heb. Mocht iemand interesse hebben en meer en/of betere foto’s willen zien dan wel andere vragen hebben, dan ben ik bereikbaar op sandra@hoekstraonline.net. P.S. Heren, niet vergeten, zondag is moederdag 😉

Figure 1 Armband met pareltjes, rozekwarts, rhodoniet en echt zilver, lengte ong. 20 cm. € 15,00.

Figure 2 Armband van Amazoniet en echt zilver, lengte ong. 19,5 cm. € 10,00.

Figure 3 Armband met agaat en echt zilver, lengte ong. 18,5 cm. € 12,50.

Figure 4 Armband met pareltjes, swarovski. lapis lazuli en echt zilver, lengte ong. 19-22,5 cm. € 12,50.

Figure 5 Grote hanger (ong. 4 cm.) van parelmoer en echt zilver, € 10,00.

Figure 6 Ketting van roze kwarts, rhodoniet, agaat en echt zilver, lengte ong. 40-46 cm. € 25,00.

Figure 7 Hanger van agaat (totale lengte bijna 5 cm.) € 9,00.

Figure 8 Ketting van Roze kwarts, jade en echt zilver, lengte ong. 49-53,5 cm. € 27,50.

Figure 9 Hanger van echt zilver en fluoriet (5 cm.) € 7,00.

Figure 10 Lange oorbellen (vanaf het haakje iets meer dan 7 cm.) van echt zilver met zoetwaterpareltje € 10,00.

Figure 11 Ketting van opaliet, fluoriet en echt zilver, lengte ong. 48 cm. € 22,50.

Figure 12 Oorbellen (zwaar) verguld met zoetwatepareltje (ong. 2 cm.) € 8,00.

Figure 13 Oorbellen van echt zilver met zwarte spinel lengte vanaf haakje bijna 6 cm. € 9,00.

Figure 14 Ketting van witte zoetwaterpareltjes met in het midden een swarovski kristal en met zwaar verguld slotje afgewerkt, lengte ong. 39 cm. € 20,00.

Figure 15 Oorbellen met wit pareltje en swarovski kristal en zwaar vergulde afwerking lengte ong. 3 cm. € 8,00.

Mooi roze is niet lelijk

Vandaag mezelf weer ongelooflijk nuttig gemaakt :). Voor we straks naar de VS kunnen hebben we nog extra koffers nodig. Nou heb ik met Sinterklaas een hele mooie zuurstok roze trolley gekregen die mee kan als handbagage, dus daar moest ik uiteraard bijpassende koffers bij. Ik geloof dat de meeste mannen op dit punt afhaken, maar ja voor (de meeste) vrouwen is dit inderdaad belangrijk. Dus op jacht naar zuurstok roze koffers. Dat ging vreselijk goed, want bij de eerste winkel waar ik ging kijken, zag ik ze al staan. Heerlijke lichtgewicht koffers die supermakkelijk rollen, jahaa, ik let ook wel op praktisch hoor (als het zo uitkomt) en zuurstok roze. Heeft u daar 2 van? Doe mij die dan maar. Wie zegt dan vrouwen niet snel kunnen winkelen J. Dus 10 minuten later reed ik mijn aanwinsten naar de auto, en…. bedacht me dat het nog wel eens een uitdaging kon worden om deze in de mini te proppen. Uiteindelijk met 1 koffer op de achterbank (gelukkig had ik Lisa niet bij me) en 1 op de voorstoel weer naar huis gekacheld. Mission accomplished. Daarna Lisa opgehaald uit school en verteld dat mama mooie roze koffers had gekocht. Eenmaal thuis gekomen laat ik de aanwinsten vol trots aan haar zien, waarop ze zegt: goh, ze zijn wel heel erg roze hè mama. Euh… ja. Gelukkig is mooi roze niet lelijk en vond ze ze ondanks dat ze zo roze waren wel mooi J.

Mijn aanwinsten

En wat vindt San ervan?

Dat het voor Matthijs een leuke en spannende onderneming is, snapt iedereen. Wat veel mensen zich afvragen, is hoe het voor mij is. Nou, ik vind het reuze spannend en heb er heel veel zin in. Ja, ik moest mijn baan opzeggen en dat was best wel even slikken. Hoewel het voor de collega’s die mijn werk gaan overnemen nog veel meer slikken is, aangezien ik met al mijn vakantiedagen in maart nog 1 dag hoef te werken J en dan per 1 april weg ben (en nee, das echt geen grap), en het dus wel heel kort dag is.

Een paar jaar geleden hebben we ons de vraag gesteld of we naar de VS zouden willen gaan als de gelegenheid zich voor zou doen. Matthijs zat en zit natuurlijk regelmatig in Seattle, maar ik was er nog nooit geweest. We hebben toen bewust een vakantie naar Seattle gepland, zodat ik daar ook eens rond kon kijken. De omgeving is daar heel mooi en hoe het leven daar echt is, daar kom je natuurlijk maar op een manier achter. We hebben toen besloten om als zich daar een mooie baan voor Matthijs aan zou dienen, we de stap zouden wagen.

Nu dat moment er is, is het erg onwerkelijk, ik heb nog steeds het gevoel dat het vlagen uit een droom zijn. Ik kan me er niets bij voorstellen dat we over een paar maanden daar zitten. Ik realiseer me ook dat er best wel minder makkelijke momenten zullen komen, momenten waarop je jezelf afvraagt waarom je dit nou eigenlijk in vredesnaam wilde. En ja, waarom wil ik die kant op, geen baan, geen familie en vrienden, man aan het werk en kind naar school. Nou, omdat het me een super spannend avontuur lijkt. De mogelijkheid om in een ander land te wonen, een andere cultuur van binnenuit mee te maken, om goed Engels te leren en om na te denken over wat ik verder zou willen doen. Ik heb mijn werk altijd met veel plezier gedaan, maar het werd routine en de groeimogelijkheden op dit gebied zijn wel zo’n beetje op. Als ik daar nu mee door zou gaan, dan blijf ik daar de rest van mijn leven in hangen. Maar wat dan wel? Geen idee, maar als we straks in de VS zitten en we daar een beetje de boel op de rit hebben, dan heb ik alle tijd om daar eens rustig over na te denken. Matthijs hoopt op elke avond een drie-gangen menu, maar helaas voor hem weet ik al wel zeker dat mijn ambities niet op dat vlak liggen J.

Wauw, we gaan naar de VS

Het is allemaal nog wel surrealitisch, maar we gaan dus gewoon naar de VS. Nu Matthijs het aanbod heeft geaccepteerd, moet een hele papierwinkel in orde worden gemaakt, zodat onze visa kunnen worden aangevraagd en alles voor onze relocation kan worden geregeld. Een spannende tijd waarin een hoop geregeld en uitgezocht moet worden. Gelukkig zijn we een paar jaar geleden al (bewust) een keer op vakantie geweest in Seattle, zodat ik in elk geval een klein beetje een idee heb van de omgeving waar we terecht zullen komen. Verder ga ik waarschijnlijk a.s. maandag mijn ontslag nemen bij de gemeente, per 1 april, zodat ik dingen kan gaan uitzoeken en regelen. Wel even slikken hoor, zomaar je baan opzeggen, maar er komt een spannend avontuur voor in de plaats en ik zat toch een beetje op een dood punt op m’n werk. Het heeft zo moeten wezen J. Verder al gebeld en gemaild met een paar dames die mij al zijn voor gegaan die kant op. Heel fijn dat ze allemaal zo bereid zijn om te helpen, dat geeft toch een beetje het gevoel dat je daar wat houvast hebt. Ze zeggen allemaal dat het af en toe echt niet makkelijk is, maar dat ze de ervaring zeker niet hadden willen missen.
Afgelopen week een verhuurmakelaar over de vloer gehad, die gaf aan dat de verhuurmarkt wel krapper is geworden met de crisis, maar dat als we een redelijke prijs vragen, het zeker te verhuren moet zijn. Nu dus eerst horen of we toestemming van de hypotheekverstrekker krijgen om het te verhuren. Verder ben ik me wat aan het verdiepen in scholen in de VS. Bij het zoeken van een woning is het van belang om ook even goed in de gaten te houden of de school in die buurt ook goed is. In de VS beginnen de kinderen in kindergarten (onze groep 2) met lezen en schrijven, aangezien Lisa volgend schooljaar naar groep 2 zou gaan, komt dat mooi uit. In tegenstelling tot hier gaan de kinderen in preschool (groep 1) maar halve dagen naar school en kun je wanneer ze naar kindergarten gaan aangeven dat je wilt dat ze hele dagen gaan, maar daar moet je dan wel voor worden ingeloot. Om daar wat wegwijs te worden en sociale contacten op te doen, wil ik me als het zo ver is ook meteen opgeven voor vrijwilligerswerk op school. Maar goed, voor het zover is, moet hier nog heel wat gebeuren. Ik ben al begonnen met het opruimen van de zolder (wat sowieso heel hard nodig was) en het doen van allerlei klusjes in huis. Ondertussen proberen we Lisa een beetje voor te bereiden op het feit dat we gaan verhuizen naar de VS. Ze kan in elk geval al tot 10 tellen in het Engels en “my name is Lisa” zeggen J.
Kortom, we hoeven ons voorlopig niet te vervelen J.