What’s on your mind

Waarschuwing: als je alleen maar leuke en vrolijke dingen wilt lezen van ons, dan kun je deze blogpost skippen.

De volgende video is eigenlijk wel een goede om te bekijken en je te realiseren als je mensen online volgt dat je meestal niet het hele of echte verhaal meekrijgt.

Ik werd hier eigenlijk door getriggerd toen ik Julie, onze PR dame uit NL op bezoek had tijdens het eten hier in Bothell. We bespraken wat dingen uit NL en ze vertelde van 1 collega die ging stoppen bij Microsoft na een vervelende burn out. Deze collega ken ik ook en volg ik ook op Facebook. Ik had geen flauw idee dat er van alles aan de hand was met hem en dat hij thuis had gezeten met een burnout. Bevestigd maar weer dat je online maar een half beeld krijgt en dat mensen eigenlijk alleen maar de ‘happy moments’ delen met de buitenwacht.

Als je dan even naar jezelf kijkt dan is dat bij ons ook wel zo. Je ziet alleen maar de leuke fotos van de tripjes op facebook, de grappige uitspraken van Lisa, de coole dingen die ik op mijn werk doe etc.

Maar ook bij ons is er wel een keerzijde. Men had ons al gewaarschuwd voor de ‘1 year dip’ en geen idee of dat nu het geval is of niet maar ook hier loopt niet altijd alles op rolletjes.

We zijn net verhuisd, voor de 3e keer in 1 jaar en merken dat ook dat een behoorlijke weerslag heeft. Woon werk verkeer is fors meer geworden en valt wel tegen voor mij. Ga tegenwoordig maar wat vroeger weg en dan is het te doen. San valt de afstand met waar we woonde ook erg tegen. Al haar vriendinnen wonen 30-45 minuten afstand rijden en ze heeft nu het gevoel dat ze soms daardoor buiten de boot valt. De vriendinnen die ze had leren kennen via de school van Lisa en waar ze zo even langs kon wandelen wonen nu ook ver weg. In die zien moet San ook weer ‘opnieuw’ beginnen voor de zoveelste keer om een sociaal leven op te bouwen. Dat komt wel goed, maar is nu wel even zwaar.

Werk gaat ook echt niet altijd even soepel. Ik zit in een team waar de focus heel erg op 1 ding is en alles wat ik doe sluit daar niet echt op aan. Dus soms voel je je enorm alleen met de dingen die je doet. Of de review dit jaar goed gaat zijn is echt nog maar de vraag (voor mijn gevoel kan het alle kanten op) Dat geen relaxed gevoel.

Je merkt ook dat het contact met NL minder is geworden. Sowieso sommige mensen waar je heel goed contact mee had in NL hoor je niets meer van. Bij anderen wordt het contact langzaam aan minder.

Sommige wisten dit maar ik heb geen contact meer met mijn vader. Mijn zus Marijke is ziek en heeft nu ook contact met mijn moeder en met San en mij verbroken. Dat is echt vreselijk, ik mis haar enorm maar ook de kids. Lisa huilt regelmatig dat ze haar oom en tante en haar neefje en nichtje zo erg mist en je kan het haar bijna niet uitleggen waarom dit is. Ik heb vertrouwen dat dat ooit weer goed komt, maar de gemiste tijd met Casper en Marjolijn krijg je nooit meer terug en ik mis ze enorm.

Mijn beste vriend ligt in het ziekenhuis en het gaat allemaal niet heel erg goed met hem. Je maakt je daarover enorm ongerust en dan is de afstand naar NL echt wel super vervelend, Ook is het lijstje met mensen die je kunt bellen en je dingen mee kunt delen ineens heel erg kort. Dat voelt zwaar klote en dan vraag je je echt wel eens af of het verhuizen naar de US nou echt zo’n goed idee was.

We weten dat dit een tijdelijk gevoel is en vertrouwen er op dat we het met zijn allen gaan redden en de dingen echt wel weer op zijn pootjes terecht komen. We hebben vaker in een dal gezeten en zijn er altijd weer sterker uitgekomen. Ik ben nog steeds super trots dat we deze stap hebben durven maken. Wat we allemaal doen en meemaken en we zouden het absoluut weer doen mocht dit avontuur uiteindelijk anders eindigen dan we wilden. Ik kan het ook iedereen aanraden om gewoon te doen als je de kans krijgt.

Maar als reminder voor iedereen. Internet, Facebook, blogs etc. Het is niet altijd wat het lijkt te zijn.